ERMENÝ SORUNUNA GENEL BAKIÞ

Asya ve Avrupa kýtalarý arasýnda köprü konumunda olan Türkiye, Karadeniz’i Akdeniz’e baðlayan boðazlarý, Ortaasya, Kafkasya ve Ortadoðu’daki doðal enerji kaynaklarýnýn kesiþtiði noktadaki jeopolitik konumuyla bütün dünyanýn dikkatini çekmektedir.

Geçmiþte Osmanlý devleti, bugün de Türkiye, bu jeopolitik ve jeostratejik konumundan dolayý çeþitli entrikalarýn çevrildiði bir alan olmuþtur. Osmanlý devletini parçalayarak tarih sahnesinden silmek isteyen sömürgeci devletler, bu entrikalarýnda yüzlerce yýldýr Türklerle dostça yaþayan Ermenileri kullanmýþlardýr.

Tarihte olduðu gibi günümüzde de, Ermeni toplumu üzerinden siyasi ve ekonomik çýkar saðlamaya çalýþan ülkeler bulunmaktadýr. Bazý ülkelerde Türkleri ve Türkiye’yi sözde soykýrýmla suçlayan anýtlar dikilmekte, bazý ülkelerde de soykýrým iddiasýný tanýmaya yönelik kararlar parlamento gündemlerine getirilmekte, hatta kimi ülke parlamentolarýnda kabul edilmektedir. Gerçekte tarihçilere býrakýlmasý gereken bu konular, siyasetçilerin elinde çýkar aracý haline dönüþtürülmektedir.

Tarih boyunca Romalýlar, Persler ve Bizanslýlar tarafýndan Anadolu’nun bir yerinden diðerine sürülen, savaþlara itilen ve çoðu kez üçüncü sýnýf vatandaþ muamelesi gören Ermeniler, Türklerin Anadolu’ya giriþlerinden sonra Türklüðün adil, insani, hoþgörülü, birleþtirici anlayýþ ve inancýndan yararlanmýþlardýr. Bu iliþkilerin geliþme ve doruða ulaþma çaðý olan 19. Yüzyýl sonlarýna kadar süren devir, “Ermenilerin altýn çaðý” olmuþtur. Osmanlý devletinin çalýþan, liyakatli, dürüst ve becerili her vatandaþýna saðladýðý imkanlardan gayr-i müslimler içinde en çok faydalananlar Ermeniler olmuþtur. Askerlikten, kýsmen de vergiden muaf tutulurken, ticarette, zanaatta, çiftçilikte ve idari iþlerde yükselme fýrsatýný elde etmiþler ve devlete baðlý, milletle kaynaþmýþ ve anlaþmýþ olduklarýndan dolayý "millet-i sadýka” olarak kabul edilmiþlerdir. Bu çerçevede Türkçe konuþan, ayinlerini bile Türkçe yapan bu topluluktan devlet kademelerinde önemli görevlere yükselenler, hatta Bayýndýrlýk, Bahriye, Hariciye, Maliye, Hazine, Posta-Telgraf, Darphane Bakanlýklarý, Müsteþarlýklarý yapanlar olmuþtur. Hatta Osmanlý devletinin meseleleri üzerinde Türkçe ve yabancý dillerde eserler de yazmýþlardýr.

Ancak Osmanlý devletinin zayýflamaya baþladýðý dönemlerde, hemen her konuda Avrupa’nýn müdahalesi baþ gösterince, Türk-Ermeni iliþkilerinde de bir bozulma baþlamýþtýr. Batýlýlarýn özellikle misyoner din adamý kisvesinde, Osmanlý devleti içine soktuðu provokatörlerin faaliyetleriyle Ermeniler; dini, kültürel, ticari, sosyal ve siyasi açýlardan Türk toplumundan uzaklaþtýrýlmaya çalýþýlmýþtýr. Böylece, çoðu defa Türklerin zararlý çýktýðý trajik olaylar baþlamýþ, Doðu Anadolu’da baþlatýlan ve Ýstanbul’a kadar yayýlan isyan hareketlerinde binlerce Türk ve Ermeni hayatlarýný kaybetmiþtir.

Birinci Dünya Savaþý sýrasýnda ise; Osmanlý askeri olarak düþmanlara karþý savaþan veya geri hizmetlerde çalýþan Ermenilere karþýlýk, Ermenilerin önemli bir kýsmý düþman kuvvetlerinin yanýnda Türklere karþý savaþmýþtýr. Cephe gerisinde de komitacý Ermeniler kadýn, çocuk, yaþlý ayrýmý yapmaksýzýn katliamlara giriþmiþler, yüz binlerce Müslüman’ýn hayatýna kastederek Doðu Anadolu’yu bir harabe haline çevirmiþlerdir.

Devletin bunlarý yatýþtýrmak ve durdurmak için aldýðý tedbirler istismar edilmiþ ve dýþ devletlerin tahrik ve vaatleriyle Ermeniler, bin yýl refah içinde yaþadýklarý ülkeyi parçalamaya çalýþmýþlardýr.

Anadolu dýþýnda kurulan Hýnçak, Taþnak, Ramgavar, Hýnçak Ýhtilal Komitesi, Silahlýlar Cemiyeti, Ermenistan’a Doðru Cemiyeti, Genç Ermenistan Cemiyeti, Ýttihat ve Halas Cemiyeti ve Karahaç Cemiyeti gibi örgütler, halký silahlý ayaklanmaya sevk etmiþlerdir.

Osmanlý devleti, Birinci Dünya Savaþý içinde, Ermeni isyanýnýn yoðun olduðu Doðu Anadolu’da, bir yandan cephede Rus ordularýyla ve Ruslarýn yanýnda yer almýþ olan Ermeni kuvvetleriyle savaþmak zorunda kalmýþtý. Diðer yandan da cephe gerisinde Türkleri katleden, Türk köy ve kasabalarýný yakýp yýkan, ordunun ikmal tesislerine ve konvoylarýna saldýran Ermeni çeteleri ile mücadele etmek zorunda kalmýþtýr.

Ayrýca hem cephede hem de cephe gerisinde savaþmak durumunda býrakýlmasýna raðmen, 9-10 ay, cephe gerisindeki önemli tehlikeyi “mahalli tedbirlerle” çözüme ulaþtýrmaya çalýþmýþtýr. Bu arada, 24 Nisan 1915’te, cephe gerisinde faaliyette bulunan Ermeni komitecilerine yönelik bir operasyon yapmýþ ve vatana ihanet eden 2345 komiteciyi tutuklamýþtýr.

Komitecilerin dýþýnda özellikle Rus sýnýrýna yakýn bölgelerdeki Ermeni halkýn da devlete isyan halinde olduðunu görünce, son çareye baþvurmuþ ve bölgedeki Ermenilerden sadece isyan hareketine karýþanlarý savaþ bölgesinden alýp, ülkenin emniyetli bölgelerine “sevk ve iskâna”, o dönemdeki ifadesiyle “tehcir”e tabi tutmuþtur. Bu uygulama ile ayný zamanda her þeyden önce cephe gerisinde iç savaþ ortamýnda bulunan Ermeni halkýn can güvenliði saðlanmýþtýr. Çünkü Ermenilerin bölgedeki Türklere yaptýklarý katliam ve mezalimin karþýlýðýný müslüman halk da vermeye baþlamýþtý.

Ermenistan ile bir takým siyasi ve ekonomik çýkarlar için Ermenileri kullanan bazý devletler, yer deðiþtirme uygulamasýný ve 24 Nisan’daki tutuklamalarý bir “soykýrým” gibi göstermek ve dünya kamuoyunu bu konuda ikna etmek için yoðun bir propaganda faaliyetine giriþmiþlerdir(1).

Oysa Birinci Dünya Savaþý’ndan sonra, Osmanlý devletini iþgal eden devletlerden Ýngilizler, aralarýnda Osmanlý siyasi ve askeri liderleriyle önde gelen aydýnlarýn da bulunduðu 143 kiþiyi “Ermeni olaylarýnda savaþ suçu iþledikleri” gerekçesiyle tutuklayarak Malta adasýna sürmüþ ve hapsetmiþtir. Suçlamalarla ilgili olarak Osmanlý, ABD ve Ýngiliz arþivlerinde geniþ çaplý araþtýrmalar yapýlmýþtýr. Buna raðmen, Malta’daki tutuklular hakkýnda iftiralarý kanýtlayacak deliller mahkemeye sunulamamýþtýr. Sonuç olarak Malta'daki tutuklular, kendilerine hiçbir suçlama dahi yöneltilmeden ve duruþma yapýlmadan 1922'de serbest býrakýlmýþlardýr.

Ancak Türkleri sözde soykýrýmla suçlama gayretleri durmamýþ; Malta’daki yargýlama sürecinde Ýngiliz basýnýnda Osmanlý Hükümeti’ni sözde soykýrým ile suçlayan ve bu konuyu ispata yeltenen bazý uydurma belgeler yayýnlanmýþtýr. Söz konusu belgelerin General Allenby komutasýndaki Ýngiliz Ýþgal Kuvvetleri tarafýndan Suriye'deki Osmanlý Devlet Dairelerinde ortaya çýkarýldýðý iddia edilmiþtir. Ancak, Ýngiliz Dýþiþleri Bakanlýðý tarafýndan sonradan yapýlan soruþturmalar, Ýngiliz basýnýna verilen bu belgelerin Ýngiliz ordusu tarafýndan ele geçirilen belgeler olmayýp, Paris'teki Milliyetçi Ermeni Delegasyonu tarafýndan müttefik delegasyonlara gönderilen yazýlar olduðu anlaþýlmýþtýr(2).

Bütün bu gerçeklere raðmen, sözde soykýrým iddialarýný gündemde tutmak için olaðanüstü gayret sarf eden Ermeni komiteleri, terör eylemlerine yönelmiþlerdir. 1965'ten sonra, çeþitli ülkelerdeki Ermenilerin, Türkiye aleyhine baþlattýklarý karalama kampanyasýyla dünya ve Türkiye kamuoyunda varlýðýný hissettiren sözde Ermeni Sorunu, 1970'li yýllardan itibaren yurtdýþýndaki Türk temsilciliklerine yönelik terör eylemlerine dönüþmüþtür.

Gurgen (Karekin) Yanikan adlý bir yaþlý Ermeni’nin 27 Ocak 1973'de ABD'nin Santa Barbara kentinde, Türkiye'nin Los Angeles Baþkonsolosu Mehmet Baydar ile Konsolos Bahadýr Demir'i katletmesiyle baþlayan "Bireysel Ermeni Terörü", 1975'den itibaren týpký 1915 öncesinde olduðu gibi "Örgütlü Ermeni Terörü"ne dönüþmüþtür. Yurtdýþýndaki Türk görevliler, diplomatlar, elçilikler ve kuruluþlarýna yönelik Ermeni saldýrýlarý, kýsa sürede hýzlý bir týrmanma göstererek yoðunluk kazanmýþtýr.

Ermeni teröründe, Türkiye’deki iç huzursuzluðun zirveye çýktýðý 1979 yýlýndan itibaren büyük bir artýþ gözlenmeye baþlanmýþtýr. Ermeni teröristler, 21 ülkenin 38 kentinde, 39'u silahlý, 70'i bombalý, biri de iþgal þeklinde olmak üzere toplam 110 terör olayý gerçekleþtirmiþlerdir. Bu saldýrýlarda 42 diplomatýmýz ile 4 yabancý hayatýný kaybederken, 15 Türk ve 66 yabancý uyruklu kiþi de yaralanmýþtýr(3).

Ermeni terör örgütleri, dýþ dünyanýn tepkileri üzerine 1980’li yýllarda taktik deðiþtirerek, PKK terör örgütü ile iþbirliðine girmiþlerdir. 1984 yýlýnda PKK sahneye çýkarýlmýþ ve Asala-Ermeni terörü geri plâna çekilmiþtir. Belgeler, Bekaa ve Zeli kamplarýnda ASALA ile PKK militanlarýnýn birlikte eðitim gördüklerini ortaya koymuþtur.

Türk güvenlik güçlerinin PKK terörü ile mücadelede baþarý saðlamasýnýn ardýndan Ermeni komiteleri, sözde iddialarýný Ermenistan devletinin açýk desteði ve Ermeni Diasporasý aracýlýðýyla sürdürmeye devam etmektedirler. Çeþitli ülke parlamentolarýndan “sözde Ermeni Soykýrýmý”ný kabul eden yasalarýn ve önerilerin çýkmasýný saðlamaya çalýþarak, asýlsýz iddialarýný dünya kamuoyuna kabul ettirmeye çalýþmaktadýrlar.

Amaçlarý, sözde iddialarýný tüm dünyaya “tanýtmak”, Türkiye’yi bu temelsiz iddialarý “tanýmak” zorunda býrakmak, sözde soykýrýmdan dolayý Türkiye'den "tazminat" ve "toprak" almak ve "Büyük Ermenistan" rüyasýný gerçekleþtirmektir.

DÝPNOTLAR

1) Osmanlýdan Günümüze Ermeni Sorunu, Yeni Türkiye Yayýnlarý, Ankara 2000.

2) Yýldýrým, Dr. Hüsamettin, Ermeni Ýddialarý ve Gerçekler, Ankara 2000, s. 38 (PRO.FO. 13 Temmuz 1921, 371 / 6504 / E.8519)

3) Þimþir, Bilal, Þehit Diplomatlarýmýz, Bilgi Yayýnevi, Ankara 2000, 2 Cilt.

KAYNAK: http://www.ermenisorunu.gen.tr

DÜNDEN BUGÜNE ERMENÝ SORUNU

ERMENÝLERÝN HOCALIDA YAPTIÐI KATLÝAMLAR