Sosyalistler ve komünistler “solcu” diye tanýndýklarý için, onlarýn karþýsýnda olanlara da “saðcý” demek âdet olmuþtur. Ýktisadî bakýþla devletçi olmayan , liberal olan, muhafazakâr olanlar saðcý sayýlmýþ. Sol taraf, çoðunlukla dini inkar ettiðinden dindarlar da saðcý diye gösterilmiþtir.

Fakat bu tarifler eksik ve kýsýrdýr. Son zamanlarda her þey gibi bu tâbirler de müptezel olmuþ, sað ve sol birbirine karýþmýþtýr. Kendilerine “mukaddesatçý” diyen dindarlar milliyetçi ve saðcý sayýldýðý gibi, aþýrý sosyalist ve komünistlerin de kendilerini “Milliyetçi” diye öne sürdükleri görülmüþtür.

Sað ve sol deyimleri kabataslak ele alýndýðý takdirde Turancýlarla Ýslâm birliði taraftarlarý saðda birleþtikleri gibi, yalnýz sosyal adalet kavramý düþünüldüðü anda da Türkçülerin sosyalistlerle ayný hizada olmalarý gerekmektedir.

Demek ki sað ve solu iyi anlatmak, eksiklik ve kýsýrlýktan kurtararak öne sürmek lâzým. Çünkü sað ve sol yalnýz iktisadi veya sosyal bakým deðil, millî þuur bakýmýndan da ele alýnýp deðerlendirilmelidir.

Türkiye’de koyu dindarlarýn bir takýmý milliyeti inkâr ederek yalnýz dinle yetinmek taraftarýdýrlar. Bunlardan biri camideki vaazýnda “vatan için ölenler cehenneme gider. Cennete gidecekler ancak din uðruna ölenlerdir” demiþ. Þimdi, bu seviyesiz yobazla Türkçüleri ayný cephede saymak hem anlayýþ kýtlýðý, hem de gerçeklere sýrt çevirmek demektir. Ýktisadî görüþe göre sosyal adalet düþüncesi bugün hemen herkes tarafýndan beninmiþ olduðundan artýk millet meclislerinde partileri bu görüþe göre sýralamak asla doðru deðildir.

Bizdeki dincileri ve hilâfetçileri saða koymak, Batý ülkelerindeki taamüle de aykýrýdýr. Hitler’in iktidara gelmesinden önce Alman meclisindeki kuvvetli Hýrýstiyan partisinin adý “Merkez Katolik Partisi” idi ve Ýmparatorcu Çelik Tulgalýlar partisi ile Hitler’in Milliyetçi Sosyalist Partisi, Katoliklerin saðýnda yer almýþtý. Hitler’in partisi “sosyalist” bir parti olduðu halde sýrf milliyetçi olduðu için saðcý sayýlmýþ ve iktidara geçtikten sonraki tutumu ile de bütün solculara, yani sosyalistlerle komünistlere düþmanlýk güttüðünü ispat emiþti.

Sað ve solun Türkiye için en doðru tarifi, milliyetçilik açýsýndan ele alýnarak yapýlabilir. Bir parti, milliyetçi olduðu nisbette saðcýdýr. Milliyetçilikte millî gelenekler mühim olduðundan bu türlü partiler millî ahlâk bakýmýndan muhafazakârlardýr. Fakat milliyetçilik, milletin toplum ve fert olarak yükselmesi demek olduðundan milliyetçi bir parti adaletin ve servetin daðýtýmý bakýmýndan sosyalistlerin fikirlerine yakýn olabilir.

Dincilik ve siyasî ümmetçilik, Türklüðü ikinci plâna itmek veya saymamak olduðundan milliyetçiliðe aykýrý yahut düþmandýr. Bu bakýmdan dinciler, siyasî ümmetçiler , hilâfetçiler “Saðcý” olamazlar. Siyasî ümmetçiler, Ýslâm beynelmileli düþüncesinde olup Türklüðü Ýslâm topluluðu içinde eritmek malihülyasýna kapýlmýþ olduklarýndan beynelmilelcidirler ve her beynelmilelci gibi soldurlar.

Moskovacý veya Pekinci sosyalistlerin kendilerine “milliyetçi” demesi de hem yanlýþ, hem gülünç, hem de taktik icabý olduðundan yalandýr. Milliyetçilik, bir milleti “millet” olmaktan çýkarýp “halk yýðýný” haline getirdikten sonra onun yalnýz iktisadî refahýný düþünmekle olmaz. Çünkü insanlarda yalnýz mide deðil, zihniyet ve inanç da vardýr. Milliyetçilik yüzyýllardan kopup gelen manevî bir mirastýr. Büyüklük duygusudur. Tarih þuurudur. Mukaddes hodgâmlýktýr. Yaratýlýþ hâsýlasýdýr.

Türk milleti üç bin yýldan beri vardýr. Onun var oluþu, büyüklüðü, gücü, tarihe damgasýný vuruþu yalnýz millî karakteriyle mümkün olabilmiþtir. Türklüðün büyüklüðünü veya var oluþunu Türklüðün dýþýndaki þu veya bu faktöre baðlamak asla doðru deðildir.

Gazetelerde çok görülen, siyasilerin dillerinde dolaþan “aþýrý sað” deyimi yanlýþ olarak kullanýlmaktadýr. Çünkü aþýrý sað diye çok defa Ýslâm beynelmilelcileri kasdolunmaktadýr. Geçen yýlýn sonlarýnda yakalanan “Hizbüttahrir” adlý derneðin hilâfetçi olduðu, Türkiye’yi þeriate göre idare etmek istediði, resmî dil olarak Arapça’yý kabul ettiði açýklanmýþ ve baþlarýnda bir Arap bulunan bir grup “aþýrý saðcý” diye vasýflandýrýlmýþtýr.

Þimdi soðukkanlýlýkla düþünülsün: Türk milletinin üstünlüðüne inanmýþ ve bütün Türklerin birleþip tek devlet halinde toplanmasýný ülkü edinmiþ Türkçülerle bu yobazlar ayný grupta nasýl toplanabilir? Yalnýz Türklerden mürekkep bir devlet kurmak isteyen Türkçülerle, Müslümanlarý bir devlet yapýp resmî dilin Arapça olmasýný isteyenler bir tutulur mu? Türk devletinin büyük makamlarýnda yarýmkan Türklere bile tahammülü olmayan Türkçülerle baþkanlarýný Araptan seçen kiþiler ayný kazanda kaynar mý?

Demek ki aþýrý sað veya sað tabirleri yanlýþ kullanýlmaktadýr. Ýdeoloji bakýmýndan “sað” milliyetçiliði, “sol” beynelmilelciliði temsil ettiði için saðda Türkçüler, solda da beynelmilelciler vardýr. Ýster dünya beynelmilelcisi, ister Ýslâm beynelmilelcisi olsun, Türklüðü baþa geçirmeyen, ihmal eden veya yok sayan bütün düþünceler soldur. Ýktisadî bakýmdan devletçi , sosyalist, komünist olmanýn sað ve solla ilgisi yoktur. Netekim Ýkinci Cihan Savaþý’ndan önce Japonya’daki “Milliyetçi Komünist Partisi”, ardýndan da anlaþýlacaðý üzere milliyetçi yaný saðcý olduðu gibi, bugünkü Ýngiltere’nin “Ýþçi Partisi” de adýna ve iktisadî ilkelerine raðmen milliyetçidir.

Ýktisadî doktrinler çabuk deðiþir. Deðiþmeyen prensipler milliyetçilik ve beynelmilelciliktir. “Milliyetçilik” derken bu kelimenin asýl anlamýný kasdediyorum. Yoksa son zamanlarda Ýslâm beynelmilelcileri, siyasî ümmetçiler ve kozmopolit beynelmilelcilerle dünya vatandaþý sosyalistlerin, Moskofçularýn kasdettiði milliyetçiliði elbette düþünmüyorum. Aslýnda bunlarýn hiçbiri milliyetçi olmayýp aksine milliyetçilik düþmaný iseler de, herhangi bir tereddüt ve þüpheye meydan vermemek için, karýþtýrýlmasýna asla imkân olmayan “Türkçülük” kelimesini Türk milliyetçiliði olarak kullanýyorum…

Saðcý biziz: Türkçüler. Sosyal adaletçi olmamýz, vatanýn nimetlerini turistlere deðil de soydaþlarýmýza üleþtirmek istememiz, gerçek ah ahlâkýn gerektirdiði adaleti saðlamayý dilememiz, solcu olmamýzý gerektirmez. Türkiye’nin solcularý daha ortada yokken, Türkçü þair Mehmet Emin Yurdakul o basit þiirleriyle Türk milleti için sosyal adalet istiyordu. Bu fikir onun Türkçülüðünden doðmuþtu. Kendisinden yýllarca sonra, “sömürü” nakaratýna baþlayan plâklar gibi, bu fikri Yahudi Marks’tan almýþ deðildi.

Milliyetçilik, yalnýzca vatandaþlýk þuurundan ibaret deðildir. Milliyetçilik siyasî sýnýrlarýn dýþýnda kalan soydaþlarý da kavrayan bir þuurdur. Bunun Türkiye’deki en açýk delili Kýbrýs Türklerine karþý duyulan ilgilidir. Bu ilgi yarýn Moskof, Çin, Acem, Arap ve diðer milletlerin pençesindeki Türklere de yönelecektir.

Milliyetçilik, “ben bu milletin sömürülen fertlerini düþünüyorum” demekle de olmaz. Bir milletin sömürülen fertlerini baþka milletlerin merhametli insanlarý da düþünebilir.

Milliyetçilik Zenci Lumumba’ya Viyet-Kong’a destan yazýp da Özbekler‘i , Tatarlar’ý, Kazaklar’ý, Kýrgýzlar’ý, Azeriler’i, Baþkurtlar’ý, Türkmenler’i, Tarançýlar’ý, Uygurlar’ý, Karakalpaklar’ý, Çuvaþlar’ý, Yakutlarý’ý, Karaçaylar’ý, Balkarlar’ý, Kumuklar’ý, Kýrýmlýlar’ý, Kerkükler’i diðer Türkleri esgeçmek deðildir.

Milliyetçilik, Bolivya daðlarýnda öldürülen Arjantinli maceracý serseri Guevera için zýrlayýp da sýra Kazak kahramaný Osman Batur’a gelince susmak hiç deðildir.

Milliyetçi insan, eðer insansa, kendi milletinin kahramanlarýna, hürriyet savaþçýlarýna bakar, yanar, aðlar. O zaman “saðcý” olur. Bunu yapmayýp mazisi meçhul, gayesi belirsiz, þahsiyeti karanlýk insanlara sempati gösterdi mi o insan, insan deðildir. En aþaðýsýndan sinir ve ruh sistemi bozuk bir hastadýr.

Sözün kýsasý: Türkçüler saðcý olduðuna göre sol uçta komünistler vardýr. Bu ikisinin arasýndaki yerleri millî fikre veya beynelmilelciliðe olan yakýnlýk veya uzaklýklarýna göre ötekiler doldurur.

Ancak bunlar, kavramlarýn ideolojik mânâlarýna göredir. Meselenin en doðru ve hiçbir tereddüde meydan vermeyecek þekli, Türk milliyetçiliðini sadece “Türkçülük” kelimesiyle dile getirmektir.

Hüseyin Nihal ATSIZ>>>

Ötüken, 50. Sayý, Þubat 1968